លោក ស.ន. ហ្គោឥនកា

សាវតារ

S.N. Goenka
លោក ហ្គោឥនកា គឺ​ជា​គ្រូ​ឧបាសក​បង្ហាត់​វិបស្សនា​កម្មដ្ឋាន​តាម​ប្រពៃណី​របស់​លោក សាយាគ្យី អ៊ូបាឃិន នៅ​ប្រទេស​ភូមា (មីយ៉ានម៉ា)។

ទោះ​បី​ជា​លោក​មាន​ដើម​កំណើត​ជា​ជនជាតិ​ឥណ្ឌា​ក៏​ដោយ លោក ហ្គោឥនកា បាន​កើត និង មាន​វ័យ​ធំ​ចម្រើន​ឡើងនៅ​ប្រទេស​ភូមា។ ខណៈពេល​រស់នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ភូមា លោក​មាន​ភព្វ​សំណាង​ល្អ​ណាស់​ដែល​បាន​មក​ជួប​ជាមួយ​លោក អ៊ូបាឃិន និង រៀន​បច្ចេកទេស​វិបស្សនា​ពី​លោក។ បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​ការបណ្តុះ​បណ្តាល​ពី​គ្រូ​របស់​លោក​អស់​រយៈពេល ១៤ ឆ្នាំ លោក ហ្គោឥនកា បាន​មក​រស់នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា និង បាន​ចាប់ផ្តើម​បង្រៀន​វិបស្សនា​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៦៩។ ទោះបី​ជា​នៅក្នុង​ប្រទេស​ដែល​នៅ​តែ​មាន​ការបែងចែក​វណ្ណៈ និង សាសនា​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក៏​ដោយ វគ្គសិក្សា​ដែល​លោក ហ្គោឥនកា បង្រៀន បាន​ទាក់ទាញ​មនុស្ស​រាប់​ពាន់​នាក់​មក​ពី​គ្រប់​មជ្ឈដ្ឋាន​នៃ​សង្គម។ លើស​លើ​នេះ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មក​ពី​ប្រទេស​នានា​ជុំ​វិញ​ពិភពលោក​បាន​មក​ចូលរួម​វគ្គសិក្សា​វិបស្សនា​កម្មដ្ឋាន​នេះ​ផងដែរ។

លោក ហ្គោឥនកា បាន​បង្រៀន​មនុស្ស​រាប់​ម៉ឺន​នាក់​ក្នុង​វគ្គសិក្សា​ជាង ៣០០ នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា និង នៅ​ប្រទេស​ផ្សេងៗទៀត ទាំង​នៅ​ប៉ែក​បូព៌ា និង លោក​ខាងលិច។ ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៨២ លោក​បាន​ចាប់ផ្តើម​ចាត់តាំង​គ្រូ​ជំនួយ​ដើម្បី​ជួយ​លោក​ដឹកនាំ​វគ្គសិក្សា ដោយ​មក​ពី​មាន​មនុស្ស​សុំ​ចូល​រៀន​មាន​ចំនួន​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើងៗ។ ក្រោម​ការដឹកនាំ​របស់​លោក មជ្ឈមណ្ឌល​កម្មដ្ឋាន​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា, កាណាដា, សហរដ្ឋ​អាមេរិក, អូស្ត្រាលី, ណូវែល​សេឡង់, បារាំង, ចក្រភព​អង់គ្លេស, ជប៉ុន, ស្រីលង្កា, ថៃ, ភូមា, នេប៉ាល់ និង ប្រទេស​ដទៃ​ទៀត។

បច្ចេកទេស​ដែល​លោក ហ្គោឥនកា បង្រៀន​ជា​ប្រពៃណី​មួយ​ចេញ​មក​ពី​ព្រះពុទ្ធ​ជា​គ្រូ​ដើម។ ព្រះពុទ្ធ​មិន​ដែល​បង្រៀន​សាសនា​ប្រកាន់​និកាយ​ឡើយ។ ព្រះឣង្គ​បង្រៀន​ធម៌ (Dhamma) គឺ​ផ្លូវ​ទៅ​រក​ការរួច​រដោះ​ដែល​ជា​របស់​សាកល។ តាម​ប្រពៃណី​ដដែល​នេះ ការបង្រៀន​របស់​លោក ហ្គោឥនកា មិន​ប្រកាន់​និកាយ​សោះ​ឡើយ។ ដោយ​ហេតុ​នេះ ការបង្រៀន​របស់​លោក​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​មក​ពី​គ្រប់​មជ្ឈដ្ឋាន, មក​ពី​គ្រប់​សាសនា និង ឥត​សាសនា, មក​ពី​គ្រប់​ផ្នែក​នៃ​ពិភពលោក​ចូល​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។

Mr. Goenka was the recipient of many awards and honors in his lifetime, including a prestigious Padma Awards from the President of India in 2012. This is the highest civilian honor given by the Indian Government.

Satya Narayan Goenka breathed his last in September 2013, at the age of 89. He has left beyond an imperishable legacy: the technique of Vipassana, now available more widely than ever before to people around the world.


កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​ស្តី​ពី​សន្តិភាពនៅ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ

នៅ​រដូវ​ក្តៅ​ឆ្នាំ ២០០០ លោក ហ្គោឥនកា ដែល​ជា​គ្រូ​បង្ហាត់​វិបស្សនា​កម្មដ្ឋាន​បាន​ធ្វើ​ទស្សនកិច្ច​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក និង បាន​ថ្លែង​សុន្ទរកថា ក្នុងចំណោម​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​លើ​ពិភពលោក​ដទៃ​ទៀត នៅក្នុង “កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​ស្តី​ពី​សន្តិភាព​ពិភពលោក​ប្រចាំ​សហស្សវត្សរ៍” នៅ​ទីស្នាក់ការ​កណ្តាល​នៃ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ ក្នុង​ទី​ក្រុង​ញូវយ៉ក។

លោក ស.ន. ហ្គោឥនកា ថ្លែង​សុន្ទរកថា​ក្នុង​កិច្ចប្រជុំ​កំពូល​ស្តី​ពី​សន្តិភាព

ដោយ Bill Higgins ថ្ចៃទី ២៩ សីហា ២០០០
S. N. Goenka at U.N.
រូបថត​របស់ Beliefnet, Inc.

ញូវយ៉ក — អាចារ្យ​វិបស្សនា ស.ន. ហ្គោឥនកា បាន​ថ្លែង​សុន្ទរកថា​ជូន​ប្រតិភូ​ដែល​មក​ចូលរួម​ក្នុង​កិច្ចប្រជុំ​កំពូល​ស្តី​ពី​សន្តិភាព​ពិភពលោក​ប្រចាំ​សហស្សវត្សរ៍ នៅ​អាគារ​ប្រជុំ​ទូទៅ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ដែល​ជា​ការជួបជុំ​ដំបូង​នៃ​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​នៅ​ទីនោះ។

សុន្ទរកថា​របស់​លោក ហ្គោឥនកា ក្នុង​សម័យ​ប្រជុំ ស្តី​ពី​រូបបរិវត្តន៍​នៃ​ជម្លោះ បាន​ផ្តោត​លើ​គោលសំខាន់​នៃ​ភាពសុខដុម​ខាង​សាសនា, ការអត់ឱន និង ការរួមរស់​ដោយ​សន្តិភាព។

លោក ហ្គោឥនកា បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ជាជាង​ផ្លាស់​ជំនឿ​របស់​មនុស្ស​ពី​សាសនា​មួយ​ទៅ​សាសនា​មួយ​ទៀត យើង​គួរ​សាកល្បង​ផ្លាស់ប្តូរ​មនុស្ស​ពី​ទុក្ខសោក​ទៅ​រក​សុភមង្គល, ពី​ការជាប់​ចំណង​ទៅ​រក​ការរួច​រដោះ និង ពី​ភាពកាច​សាហាវ​ឃោរឃៅ​ទៅ​រក​ភាព​មេត្តា​ករុណា​វិញ”។

លោក ហ្គោឥនកា បាន​ថ្លែង​សុន្ទរកថា​របស់​លោក​នៅ​សម័យ​ប្រជុំ​ពេល​រសៀល​នៃ​កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​នេះ​ដល់​ក្រុម​មនុស្ស​ដែល​រួម​មាន​ប្រតិភូ និង អ្នកសង្កេតការណ៍ ​ប្រមាណ ២០០០ នាក់។ លោក ហ្គោឥនកា បាន​ថ្លែង​បន្ទាប់​ពី​សុន្ទរកថា​របស់​ស្ថាបនិក CNN គឺ​លោក Ted Turner។ លោក Turner គឺ​ជា​អ្នកឧបត្ថម្ភ​ខាង​ហិរញ្ញវត្ថុ​ម្នាក់​ដល់​កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​នេះ។

ក្នុងការ​រក្សា​ខ្លឹមសារ​ស្វែងរក​សន្តិភាព​ជូន​ពិភពលោក​នៃ​កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​នេះ លោក ហ្គោឥនកា បាន​សង្កត់​ធ្ងន់​លើ​ពាក្យ​សម្តី​របស់​លោក​ថា សន្តិភាព​ក្នុង​ពិភពលោក​មិន​អាច​សម្រេច​បាន​ឡើយ លុះ​ត្រា​តែ​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ​មាន​សន្តិភាព។ “សន្តិភាព​ក្នុង​ពិភពលោក​មិន​អាច​កើត​មាន​ឡើយ នៅពេល​មនុស្ស​មាន​កំហឹង និង មាន​សេចក្តី​ស្អប់​ខ្ពើម​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត។ លុះ​ត្រា​តែ​មនុស្ស​មាន​មេត្តា និង ករុណា​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ប៉ុណ្ណោះ ទើប​ពិភពលោក​អាច​ទទួល​សន្តិភាព​បាន”។

ទិដ្ឋភាព​សំខាន់​នៃ​កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​នោះ​គឺ​កិច្ច​ខំប្រឹងប្រែង​ដើម្បី​កាត់​បន្ថយ​ជម្លោះ និង ភាពតានតឹង​រវាង​និកាយ​នានា។ ទាក់ទិន​នឹង​បញ្ហា​នេះ លោក ហ្គោឥនកា បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “នៅពេល​មាន​កំហឹង និង មាន​សេចក្តី​ស្អប់ខ្ពើម​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត គេ​ចាប់ផ្តើម​មាន​ទុក្ខ ដោយ​មិន​ចំពោះ​ថា​គេ​នោះ​ជា​គ្រិស្តសាសនិក ហ៊ីណ្ឌូ ឬ មូស្លីម​ឡើយ”។

ជាមួយ​គ្នា​នេះ​ដែរ លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​បន្ទរ​ដោយ​សំឡេង​ទះ​ដៃ​សាទរ​លាន់​កង​រំពង​ថា “អ្នក​ដែល​មាន​មេត្តា និង ករុណា​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ដ៏​បរិសុទ្ធ​នឹង​ទទួល​បទពិសោធន៍​នៃ​ឋានសួគ៌​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន។ នេះ​គឺ​ជា​ច្បាប់​ធម្មជាតិ ឬ ជា​បំណង​របស់​ព្រះ”។

លោក​បាន​ថ្លែង​បន្ត​ទៀត​យ៉ាង​សមរម្យ​ដល់​ក្រុម​មនុស្ស​ដែល​រួម​ទាំង​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​ក្នុង​ពិភពលោក​ថា “សូម​ផ្តោត​លើ​ភាពសាមញ្ញ​ទូទៅ​នៃ​សាសនា​ទាំងអស់ និង លើ​គោលការណ៍​គ្រឹះ​ខាង​ក្នុង​នៃ​សាសនា​ទាំងអស់​គឺ​ភាពបរិសុទ្ធ​នៃ​ចិត្ត។ យើង​គួរ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​ទិដ្ឋភាព​នៃ​សាសនា​នេះ និង ជៀសវាង​ជម្លោះ​លើ​បញ្ហា​សំបក​ខាងក្រៅ​នៃ​សាសនា​ដែល​ជា​ពិធី​បុណ្យ, ពិធី​សាសនា និង ជា​ជំនឿ​ផ្សេងៗ។

ក្នុង​សេចក្តី​សន្និដ្ឋាន លោក ហ្គោឥនកា បាន​ស្រង់​សម្តី​របស់​មហារាជ អសោក ដែល​បាន​ចារ​នៅ​លើ​សិលា​ចារិក​មួយ​របស់​ព្រះ​អង្គ “គេ​មិន​គួរ​គោរព​តែ​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ និង ដាក់​ទោស​ដល់​សាសនា​ដទៃ​ទៀត​ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេ​គួរ​គោរព​សាសនា​ដទៃ​ទៀត​ដោយសារ​មូលហេតុ​ជា​ច្រើន។ ការធ្វើ​ដូច្នេះ​ជួយ​ឲ្យ​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​គេ​រីកលូតលាស់ ហើយ​ក៏​ជួយ​បម្រើ​ដល់​សាសនា​របស់​អ្នកដទៃ​ផងដែរ។ បើ​គេ​ធ្វើ​ផ្ទុយ​ពី​នេះ គេ​នឹង​ជីក​រណ្តៅ​កប់​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​គេ និង បង្ក​អន្តរាយ​ដល់​សាសនា​ដទៃ​ទៀត​ផងដែរ។ ជន​ណា​ដែល​គោរព​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ហើយ​ដាក់​ទោស​សាសនា​ដទៃ​អាច​ធ្វើ​ដូច្នេះ​បាន​ដោយ​ជឿស៊ប់​ក្នុង​សាសនា​របស់​គេ និង គិត​ថា “ខ្ញុំ​នឹង​លើក​តម្កើង​សាសនា​របស់​ខ្ញុំ” តែ​អំពើ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ទទួល​រង​គ្រោះ​យ៉ាង​ធ្ងន់។ ការស្រុះស្រួល​គ្នា​ប្រសើរ​ណាស់។ សូម​ឲ្យ​អ្នក​ទាំងអស់​ស្តាប់​គ្នា និង មាន​ឆន្ទៈ​ស្តាប់​ពាក្យ​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​អ្នកដទៃ”។

លោក​អគ្គលេខាធិការ​នៃ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ ខូហ្វី អាណាន់ បាន​ហៅ​កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​នេះ​ថា “ការជួបជុំ​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​លើ​ពិភពលោក​រួមគ្នា​ដើម្បី​សន្តិភាព​ដែល​រំពឹង​ថា​នឹង​ពង្រឹង​ក្តី​សង្ឃឹម​ដើម្បី​សន្តិភាព នៅពេល​យើង​ទាំងអស់​គ្នា​ឈាន​ចូល​សហស្សវត្សរ៍​ថ្មី”។

អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​ដែល​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​បាន​អញ្ជើញ​មក​ចូលរួម​សន្និសីទ​លើក​ដំបូង​មិន​ធ្លាប់​មាន​ពី​មុន​រួម​មាន Pramukh Swami នៃ Swami Narayana Movement, Swami Dayananda Saraswati, Swami Agniwesh, Mata Amritanandamayi Devi និង Dada Wasvani ព្រមទាំង​អ្នកប្រាជ្ញ​ដ៏​ឧត្តម​ដូចជា Dr Karan Singh និង L. M. Singhvi។

ដោយ​សំអាង​លើ​នានាភាព​ខាង​សាសនា និង វប្បធម៌​របស់​អ្នកចូលរួម លោក អាណាន់ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​គឺ​ជា​គ្រឿង​តុបតែង មិន​ត្រឹមតែ​ជា​សម្លៀក​បំពាក់ ឬ សារី (សម្លៀក​បំពាក់​ស្ត្រី​ឥណ្ឌា​បុរាណ) ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ថែម​ទាំង​ជា​ខ្សែ​ក​របស់​បព្វជិត, សម្លៀក​បំពាក់​របស់​ដូនជី និង ស្បង់​របស់​ឡាម៉ា, មួក​របស់​សង្ឃរាជ​គ្រិស្ត, មួក​កន្តឹប និង មួក​យ៉ារមូលឃីស៍ (yarmulkies) របស់​ពួក​ជីហ្វ​ផងដែរ”។

ទោះបីជា​គេ​បានសួរ​លោក អាណាន់ ដដែលៗ​អំពី​អវត្តមាន​របស់​អ្នកដឹកនាំ​ទីបេ​ក៏​ដោយ លោក​បាន​បង្វែរ​សំណួរ​ត្រឡប់​ទៅ​រក​គោលបំណង​នៃ​កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​វិញ ដោយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ដើម្បី​ស្តារ​ឲ្យ​សាសនា​ត្រឡប់​ទៅ​រក​តួនាទី​ត្រឹមត្រូវ​របស់​ខ្លួន​ជា​អ្នកបង្កើត​សន្តិភាព និង សន្តិភាវករ​វិញ បញ្ហា​នៃ​ជម្លោះ​មិន​មែន​ជា​រឿង​គម្ពី​ប៊ីបល ឬ តូរាហ៍ ឬ កូរ៉ាន់​ឡើយ។ បញ្ហា​មិន​មែន​ជា​ជំនឿ​ទេ គឺ​ជា​ភក្តីភាព និង របៀប​ដែល​យើង​ប្រព្រឹត្តិ​ចំពោះ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ជា​ថ្មី​ទៀត អ្នក​ត្រូវតែ​បង្រៀន​មាគ៌ា​សន្តិភាព និង មាគ៌ា​នៃ​ការអត់ឱន​ដល់​សិស្ស​របស់​អ្នក”។

អ្នកដឹកនាំ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​សង្ឃឹម​ថា ដោយសារ ៨៣% នៃ​ប្រជាជន​ទូទាំង​ពិភពលោក​ចូលរួម​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ជំនឿ​សាសនា​ផ្លូវការ​មួយ អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​ទាំងនេះ​អាច​ជះ​ឥទ្ធិពល​នៃ​សន្តិភាព​ដល់​ពួក​បរិស័ទ​របស់​គេ។

អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​សង្ឃឹម​ថា​សន្និសីទ​នេះ​នឹង​ជំរុញ​សហគមន៍​ទូទាំង​ពិភពលោក​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ពាក្យ​នៅ​ក្នុង​ឯកសារ​មួយ​គឺ “ទទួល​ស្គាល់​សក្តានុពល​ខាង​សាសនា និង ដឹង​ថា​វា​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​អំណាច​របស់​យើង​ដើម្បី​លុប​បំបាត់​សង្គ្រាម​ដែល​ជា​ទម្រង់​ដ៏​អាក្រក់​បំផុត​នៃ​អំពើ​ព្រៃផ្សៃ​របស់​មនុស្ស និង ភាពក្រីក្រ​ដែល​ជា​ឫសគល់​មួយ​នៃ​សង្គ្រាម។ ​នេះ​ជា​ពេល​ដែល​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​ទូទាំង​ពិភពលោក​ត្រូវ​ធ្វើការ​ឲ្យ​កាន់​តែ​ជិតស្និទ្ធិ​ជាមួយ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ក្នុង​កិច្ច​ខំប្រឹងប្រែង​ដើម្បី​ដោះស្រាយ​តម្រូវការ​បន្ទាន់​របស់​មនុស្ស​ជាតិ”។

កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​នេះ​នឹង​បញ្ចប់​នៅ​ថ្ងៃ​ព្រហស្សតិ៍ ទី ៣១ សីហា នៅពេល​ដែល​អ្នកចូលរួម​នឹង​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​សេចក្តី​ប្រកាស​អំពី​សន្តិភាព​ពិភពលោក និង បង្កើត​ក្រុមប្រឹក្សា​អន្តរជាតិ​នៃ​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា ដែល​នឹង​ធ្វើការ​ជាមួយ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ និង អគ្គលេខាធិការ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ក្នុង​ការបង្កើត​សន្តិភាព និង កិច្ចខំប្រឹងប្រែង​ដើម្បី​រក្សា​សន្តិភាព។

លោក Bawa Jain អគ្គលេខាធិការ​នៃ​កិច្ចប្រជុំ​កំពូល​ស្តីពី​សន្តិភាព​ពិភពលោក បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “គោលបំណង​នៃ​ក្រុមប្រឹក្សា​អន្តរជាតិ​នៃ​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​គឺ​ដើម្បី​បង្កើន និង ពង្រឹង​ការងារ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ។ នេះ​គឺ​ជាសេចក្តី​សង្ឃឹម​ដ៏​ខ្លាំង​របស់​យើង​ថា នៅពេល​មាន​ជម្លោះ អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​ធំៗ​លើ​ពិភពលោក​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​កន្លែង​ជម្លោះ​ដើម្បី​ស្វែងរក​ដំណោះស្រាយ​អហិង្សា​ចំពោះ​ជម្លោះ​ទាំងនោះ”។



សុន្ទរកថា​នៅ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ

ខាងក្រោម​នេះ​គឺ​ជា​អត្ថបទ​ទាំងស្រុង​នៃ​សុន្ទរកថា​ថ្លែង​ដោយ​លោក ហ្គោឥនកា នៅ​ថ្ងៃ​អង្គារ ទី ២៩ សីហា ២០០០ នៅ​សាលប្រជុំ​ទូទៅ​នៃ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ចំពោះ​អ្នក​ចូលរួម​កិច្ចប្រជុំ​កំពូល​ស្តី​ពី​សន្តិភាព​ពិភពលោក​ប្រចាំ​សហស្សវត្សរ៍។

សាសនា​សាកល​ដើម្បី​សន្តិភាព ដោយ ស.ន ហ្គោឥនកា

Date: August 29, 2000

នៅពេល​មាន​ភាពងងឹត យើង​ត្រូវការ​ពន្លឺ។ សព្វថ្ងៃ ដោយសារ​មាន​ការព្រួយចិត្ត​ដែល​បង្ក​ឡើង​ដោយ​ជម្លោះ​ហិង្សា, សង្គ្រាម និង ការបង្ហូរឈាម ពិភពលោក​ត្រូវការ​សន្តិភាព និង សុខដុម​រម្យនា​យ៉ាង​ខ្លាំង។ នេះ​គឺ​ជា​ការលំបាក​ដ៏​ធំ​មួយ​សម្រាប់​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា។ សូម​ឲ្យ​យើង​ទាំងអស់​គ្នា​ព្រមទទួល​យក​នូវ​ការលំបាក​ទាំងនេះ។

គ្រប់​សាសនា​មាន​ទ្រង់ទ្រាយ ឬ សម្បក​ក្រៅ ព្រមទាំង​ខ្លឹមសារ ឬ គោល​ចម្បង​នៅ​ខាងក្នុង។ សម្រក​ក្រៅ​រួមមាន​ពិធីបុណ្យ, ពិធី​សាសនា, ជំនឿ, ទេវកថា និង ទ្រឹស្តី​នានា។ របស់​ទាំងនេះ​ខុសគ្នា​ពី​សាសនា​មួយ​ទៅ​សាសនា​មួយ​ទៀត។ ប៉ុន្តែ​ខ្លឹមសារ​ខាងក្នុង​គឺ​មាន​ជា​ទូទៅ​ចំពោះ​សាសនា​ទាំងអស់៖ ការបង្រៀន​ជា​សាកល​អំពី​សីលធម៌ និង បរិច្ចាគ, អំពី​វិន័យ និង ចិត្ត​បរិសុទ្ធ​ដែល​ពោរពេញ​ដោយមេត្តា ករុណា មុទិតា និង ខន្តី (ការអត់ឱន)។ នេះ​គឺ​ជា​លក្ខណៈ​ទូទៅ​ដែល​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​គួរ​សង្កត់​ធ្ងន់ ហើយ​ដែល​អ្នកគោរព​បូជា​សាសនា​គួរ​ប្រតិបត្តិ។ ជម្លោះ​ទាំងអស់​អាច​ត្រូវ​បាន​បង្រួម​តិច​ទៅៗ បើ​គោល​សំខាន់​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​ឲ្យ​តម្លៃ​ដោយ​សាសនា​ទាំងអស់ ហើយ​ការអត់ឱន​ដ៏​ធំធេង​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ចំពោះ​ទិដ្ឋភាព​ខាងក្រៅ។

មនុស្ស​ទាំងអស់​ត្រូវតែ​មាន​សេរីភាព​ក្នុងការ​ទទួល​ស្គាល់ និង ធ្វើ​តាម​ជំនឿ​របស់​ពួកគេ។ ក្នុងការ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ពួកគេ​មិន​ត្រូវ​ធ្វេស​ប្រហែស​នឹង​ការប្រតិបត្តិ​ចំពោះ​ខ្លឹមសារ​នៃ​សាសនា​របស់​ពួកគេ​ឡើយ, មិន​ត្រូវ​រំខាន​អ្នកដទៃ​ដោយ​ការប្រតិបត្តិ​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ និង មិន​ត្រូវ​ដាក់​ទោស ឬ មើល​ងាយ​ជំនឿ​ដទៃ​ទៀត​ដែរ។

ចំពោះ​នានាភាព​នៃ​ជំនឿ តើ​យើង​ពុះពារ​ចំពោះ​ភាពផ្សេងៗ​គ្នា​ទាំងនេះ និង សម្រេច​បាន​នូវ​ផែនការ​ដ៏​រឹងមាំ​ដើម្បី​សន្តិភាព​យ៉ាង​ដូចម្តេច? ព្រះពុទ្ធ​ដែល​ជា​បុគ្គល​ត្រាស់ដឹង ព្រះអង្គ​តែង​ទទួល​ជា​រឿយៗ​នូវសំណួរ​ពី​មនុស្ស​ដែល​មាន​ទស្សនៈ​ផ្សេងៗ​គ្នា​ជាច្រើន។ ចំពោះ​ពួកគេ ព្រះអង្គ​នឹង​ត្រាស់​ថា “ចូរ​យើង​ទុក​ទស្សនៈ​ផ្សេងៗ​គ្នា​មួយ​អន្លើ​សិន។ ចូរ​ផ្តោត​តែ​លើ​អ្វី​ដែល​យើង​អាច​យល់ស្រប​គ្នា និង អាច​ឲ្យ​យើង​យក​ទៅ​អនុវត្ត​បាន។ ហេតុ​អ្វី​ត្រូវ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា?” ពាក្យ​ទូន្មាន​ប្រកប​ដោយ​គតិ​បណ្ឌិត​នោះ​នៅតែ​មាន​តម្លៃ​រហូត​មក​ដល់​សព្វថ្ងៃ​នេះ។

ខ្ញុំ​មក​ពី​ទឹកដី​ដ៏​ចំណាស់​មួយ​ដែល​បង្ក​បង្កើត​ ទស្សនវិជ្ជា និង សាសនា​ផ្សេងៗ​គ្នា​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ពេល​ជា​ច្រើន​សហស្សវត្សរ៍​មក​ហើយ។ ក្រៅពី​អំពើ​ហិង្សា​ជាច្រើន ប្រទេស​របស់​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​ជា​គំរូ​នៃ​ការរួមរស់​ដោយ​សន្តិភាព​ផងដែរ។ ប្រហែល ២៣០០ ឆ្នាំ​មុន មហារាជ អសោក បាន​កាន់កាប់​ទឹកដី​ដែល​ចក្រភព​របស់​ព្រះអង្គ​លាត​សន្ធឹង​ពី​ប្រទេស​អាហ្វហ្គានីស្ថាន ដល់ បង់ក្លាដេស សព្វថ្ងៃ។ ពេញ​មួយ​អាណាចក្រ​របស់​ព្រះអង្គ ក្រោម​ការគ្រប់គ្រង​ប្រកប​ដោយ​មេត្តា​ករុណា ទ្រង់​បាន​ប្រកាស​ដោយ​ចារ​នៅ​លើ​សិលា​ចារិក​មួយ​ថា យើង​ត្រូវ​គោរព​ជំនឿ​សាសនា​ទាំងអស់ ហើយ​ជា​លទ្ធផល អ្នកគោរព​ប្រពៃណី​សាសនា​ទាំងអស់​បាន​សុខស្រួល​មាន​សុវត្ថិភាព នៅក្រោម​ការគ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះអង្គ។ ទ្រង់​បាន​សុំ​ឲ្យ​មនុស្ស​ទាំងអស់​រស់នៅ​ក្នុង​ជីវភាព​ប្រកប​ដោយ​សីលធម៌ គោរព​ឪពុក​ម្តាយ និង មនុស្ស​ចាស់​ជាង ព្រមទាំង​រៀរចាក​ការសម្លាប់។ ពាក្យ​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ដាស់​តឿន​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​តែ​សមស្រប​ក្នុង​ពេល​សព្វថ្ងៃ​នេះ៖

គេ​មិន​គួរ​គោរព​តែ​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ និង ដាក់​ទោស​ដល់​សាសនា​ដទៃ​ទៀត​ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេ​គួរ​គោរព​សាសនា​ដទៃ​ទៀត​ដោយសារ​មូលហេតុ​ជា​ច្រើន។ ការធ្វើ​ដូច្នេះ​ជួយ​ឲ្យ​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​គេ​រីកលូតលាស់ ហើយ​ក៏​ជួយ​បម្រើ​ដល់​សាសនា​របស់​អ្នកដទៃ​ផងដែរ។ បើ​គេ​ធ្វើ​ផ្ទុយ​ពី​នេះ គេ​នឹង​ជីក​រណ្តៅ​កប់​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​គេ និង បង្ក​អន្តរាយ​ដល់​សាសនា​ដទៃ​ទៀត​ផងដែរ។ ជន​ណា​ដែល​គោរព​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ហើយ​ដាក់​ទោស​សាសនា​ដទៃ​អាច​ធ្វើ​ដូច្នេះ​បាន​ដោយ​ជឿស៊ប់​ក្នុង​សាសនា​របស់​គេ និង គិត​ថា “ខ្ញុំ​នឹង​លើក​តម្កើង​សាសនា​របស់​ខ្ញុំ” តែ​អំពើ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ទទួល​រង​គ្រោះ​យ៉ាង​ធ្ងន់។ ការស្រុះស្រួល​គ្នា​ប្រសើរ​ណាស់។ សូម​ឲ្យ​អ្នក​ទាំងអស់​ស្តាប់​គ្នា និង មាន​ឆន្ទៈ​ស្តាប់​ពាក្យ​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​អ្នកដទៃ” (សិលាចារិក ១២)

មហារាជ អសោក ជាតំណាង​ប្រពៃណី​នៃ​ការរួមរស់​ត្រាប្រណី និង ការរួបរួម​គ្នា​ដោយ​សន្តិភាព។ ប្រពៃណី​នេះ​នៅ​រស់រាន​ក្នុង​ចំណោម​រដ្ឋាភិបាល និង អ្នកដឹកនាំ​ប្រទេស​មួយ​ចំនួន​នា​ពេល​សព្វថ្ងៃ​នេះ​ដែរ។ ឧទាហរណ៍​មួយ​គឺ​ព្រះចៅ​អ៊ូម៉ាន់ ដែល​បាន​បរិច្ចាគ​ដី​ដល់​វិហារ​គ្រិស្ត និង វត្ត​សម្រាប់​ជំនឿ​ផ្សេង​ៗទៀត នៅពេល​ដែល​ពួកគេ​គោរព​ប្រតិបត្តិ​តាម​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន ​យ៉ាង​ស៊ប់ និង ម៉ឺងម៉ាត់។ ខ្ញុំ​ប្រាកដ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​អ្នកដឹកនាំ និង រដ្ឋាភិបាល​ដែល​មាន​មេត្តា​ករុណា​ទាំងនោះ​នឹង​បន្ត​កើត​ឡើង​ទៅ​អនាគត នៅ​លើ​ទឹកដី​ជា​ច្រើន​នៅ​ជុំវិញ​ពិភពលោក។ ដូច​ដែល​គេ​ពោល​ថា “អ្នកទទួល​ពរ​គឺ​ជា​អ្នកបង្កើត​សន្តិភាព ហើយ​ពួកគេ​គួរ​បាន​ហៅ​ថា​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះ”។

វា​ច្បាស់​ណាស់​ថា​អ្នកបង្ក​ហិង្សា​ជាដំបូង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ពូជពង្ស និង ញាតិ​សន្តាន​របស់​ពួកគេ​ឈឺចាប់។ ពួកគេ​អាច​ធ្វើ​កិច្ចការ​នេះ​ដោយ​ផ្ទាល់ តាម​រយៈ​ការមិន​អត់ឱន ឬ ដោយ​ប្រយោល តាម​ការបង្ក​ការតបត​ប្រកប​ដោយ​ហិង្សា​ចំពោះ​អំពើ​របស់​ពួកគេ។ និយាយ​ម្យ៉ាង​ទៀត​ថា “អ្នកទទួល​ពរ​គឺ​ជា​អ្នកដែល​មាន​មេត្តា ហើយ​ពួកគេ​គួរ​ទទួល​នូវ​មេត្តា​វិញ”។ នេះ​គឺ​ជា​ច្បាប់​ធម្មជាតិ ឬ អាច​និយាយ​បាន​ថា​ជា​ក្រិតក្រម ឬ មាគ៌ា​របស់​ព្រះ។ ព្រះពុទ្ធ​បាន​ត្រាស់​ថា “កំហឹង​អាច​រំងាប់​បាន​មិន​មែន​ដោយ​ការចង​កំហឹង​ទេ តែ​ដោយ​ការមិន​ចង​កំហឹង​ប៉ុណ្ណោះ។ នេះ​គឺ​ជា​អនន្ត​ធម៌ (ច្បាប់​សាកល)”។ អ្វី​ដែល​គេ​ហៅ​ថា ធម៌ នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា មិន​ទាក់ទង​នឹង​សាសនា​ហិណ្ឌូ, ព្រះពុទ្ធ​សាសនា, សាសនា​ជេន, គ្រិស្ត​សាសនា, ឥស្លាម, សាសនា​ជីហ្វ, សាសនា​ស៊ីខ ឬ “លទ្ធិ” ដទៃ​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ។ នេះ​គឺ​ជា​ការពិត សាមញ្ញ៖ មុន​ពេល​អ្នក​បង្ក​អន្តរាយ​ដល់​អ្នក​ដទៃ ជា​ដំបូង អ្នក​បង្ក​អន្តរាយ​ដល់​ខ្លួន​អ្នក​ដោយ​ការបង្ក​បង្កើត​ភាពអកុសល​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត។ ហើយ​ដោយ​ការកម្ចាត់​នូវ​ភាពអកុសល​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត អ្នក​អាច​រក​ឃើញ​សន្តិភាព​នៅ​ខាងក្នុង និង ពង្រឹង​សន្តិភាព​លើ​ពិភពលោក។

សន្តិភាព​ផ្លូវចិត្ត​ដើម្បី​សន្តិភាព​នៃ​ពិភពលោក

គ្រប់​សាសនា​មាន​តម្លៃ​នៅ​ត្រង់​ការអំពាវនាវ​សុំ​ឲ្យ​បរិស័ទ​រស់នៅ​ប្រកប​ដោយ​សីលធម៌, អាច​ធ្វើ​ជា​ម្ចាស់​លើ​ចិត្ត និង បណ្តុះ​បណ្តាល​ភាពបរិសុទ្ធ​នៃ​ចិត្ត។ ប្រពៃណី​មួយ​ប្រាប់​យើង​ថា “ចូរ​ស្រឡាញ់​អ្នកជិតខាង​របស់​អ្នក”។ ប្រពៃណី​មួយ​ទៀត​និយាយ​ថា Salaam walekum (“សូម​ឲ្យ​សន្តិភាព​ស្ថិត​នៅ​ជាមួយ​អ្នក”)។ ហើយ​ប្រពៃណី​មួយ​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​តែ​និយាយ​ថា Bhavatu sabbamangalam ឬ Sarve bhavantu sukhinah (“សូម​ឲ្យ​សព្វ​សត្វ​បាន​ប្រកប​តែ​នឹង​សេចក្តី​សុខ”)។ មិនថា​នោះ​ជា​គម្ពីរ​ប៊ីបល, គម្ពីរ​កូរ៉ាន់ ឬ ហ្គីតា​ទេ អត្ថបទ​ទាំងអស់​អំពាវនាវ​សុំ​សន្តិភាព និង មិត្តភាព។ ពី​មហាវា ដល់ ព្រះ​យេស៊ូ អ្នកបង្កើត​សាសនា​ធំៗ​ទាំងអស់​មាន​ឧត្តមគតិ​អំពី​ភាពអត់ឱន និង សន្តិភាព។ ប៉ុន្តែ​ពិភពលោក​របស់​យើង​នៅ​តែ​ទទួល​រង​វិវាទ​នៃ​សាសនា និង និកាយ​ដដែល ហើយ​ពេល​ខ្លះ​កើត​ជា​សង្គ្រាម​ទៀត​ផង ដោយសារ​តែ​យើង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ទៅ​លើ​សំបក​ក្រៅ​នៃ​សាសនា ហើយ​ទុក​ខ្លឹមសារ​នៃ​សាសនា​ចោល។ ជា​លទ្ធផល​គឺ​នាំ​ឲ្យ​ខ្វះ​មេត្តា​ករុណា​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត។

សន្តិភាព​នៅ​លើ​ពិភពលោក​មិន​អាច​សម្រេច​បាន​ឡើយ លុះត្រាតែ​មាន​សន្តិភាព​នៅក្នុង​ខ្លួន​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ។ កង្វល់ និង សន្តិភាព​មិន​អាច​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​បាន​ឡើយ។ មធ្យោបាយ​មួយ​ដើម្បី​សម្រេច​បាន​នូវ​សន្តិភាព​ខាងក្នុង​គឺ វិបស្សនា ឬ ការចម្រើន​បញ្ញា ដែល​ជា​បច្ចេកទេស​ពិនិត្យ​មើល​ខ្លួន​ឯង និង ការទទួល​ស្គាល់​ការពិត គឺ​ជា​បច្ចេកទេស​បែប​វិទ្យាសាស្ត្រ​ផ្តោត​លើ​លទ្ធផល និង ការមិន​ប្រកាន់​និកាយ។ ការប្រតិបត្តិ​បច្ចេកទេស​នេះ​នាំ​មក​នូវ​ការយល់ ​ដោយ​ការពិសោធន៍​អំពី​របៀប​ដែល​ចិត្ត និង កាយ​ធ្វើ​អន្តរកម្ម​ជាមួយ​គ្នា។ គ្រប់​ពេល​ដែល​ភាពអកុសល​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត ដូចជា​ការស្អប់ខ្ពើម វា​នឹង​បង្ក​វេទនា​ជា​ទុក្ខ​មួយ​នៅ​លើ​កាយ។ គ្រប់​ពេល​ដែល​ចិត្ត​បង្កើត​មេត្តា​ករុណា និង មុទិតា រាងកាយ​ទាំងមូល​នឹង​ពោរពេញ​ដោយ​វេទនា​ជា​សុខ។ ការប្រតិបត្តិ​វិបស្សនា​ក៏​បង្ហាញ​ថា​អំពើ​ខាង​ផ្លូវ​ចិត្ត​នាំ​មុខ​គ្រប់​អំពើ​ខាង​ផ្លូវកាយ និង វាចា ដោយ​កំណត់​ថា​តើ​អំពើ​នោះ​មាន​ប្រយោជន៍ ឬ គ្មាន​ប្រយោជន៍។ ចិត្ត​មាន​សារៈសំខាន់​បំផុត។ ដូច្នេះ​យើង​ត្រូវ​រក​វិធីសាស្ត្រ​អនុវត្ត​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​មាន​សន្តិភាព និង បរិសុទ្ធ។ វិធីសាស្ត្រ​ដូចនោះ​នឹង​ពង្រីក​ប្រសិទ្ធិភាព​នៃ​សេចក្តី​ប្រកាស​រួម​ដែល​កើត​ឡើង​ពី​កិច្ចប្រជុំ​កំពូល​ស្តី​ពី​សន្តិភាព​ពិភពលោក​នេះ។

ប្រទេស​ឥណ្ឌា​សម័យ​បុរាណ​បាន​ផ្តល់​ការប្រតិបត្តិ​ពីរ​ដល់​ពិភពលោក។ មួយ​គឺ​ការហាត់ប្រាណ​ខាង​រាងកាយ “យោគៈ” (Asanas) និង ការត្រួតត្រា​ដង្ហើម (Pranayama) ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​រាងកាយ​មាន​សុខភាព​ល្អ។ ការប្រតិបត្តិ​មួយ​ទៀត​គឺ​ការហាត់​ខាង​ផ្លូវចិត្ត “វិបស្សនា” ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​មាន​សុខភាព​ល្អ។ មនុស្ស​ដែល​មាន​ជំនឿ​ផ្សេងៗ​ណា​មួយ​ក៏​ដោយ​ក៏​អាច​ហាត់​វិធីសាស្ត្រ​ទាំង​ពីរ​នេះ​បាន​ដែរ។ ក្នុងពេល​ជាមួយ​គ្នា​នេះ ពួកគេ​អាច​គោរព​បូជា​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ដោយ​សន្តិភាព និង សុខដុម​រមនា។ ពួកគេ​មិនបាច់​ផ្លាស់ប្តូរ​សាសនា​ដែល​ជា​ប្រភព​ទូទៅ​មួយ​នៃ​ភាពតានតឹង និង ជម្លោះ។

ដើម្បី​ឲ្យ​សង្គម​មួយ​មាន​សន្តិភាព សមាជិក​នៃ​សង្គម​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើងៗ​ត្រូវ​តែ​មាន​សន្តិភាព។ ក្នុងនាម​ជា​អ្នកដឹកនាំ យើង​មាន​ការទទួល​ខុស​ត្រូវ​ក្នុងការ​ធ្វើ​ជា​គំរូ ធ្វើ​ជា​អ្នកជំរុញ​បំផុស​គំនិត​ល្អ។ បណ្ឌិត​ម្នាក់​បាន​ពោល​ថា “ចិត្ត​មាន​លំនឹង​ជា​ការចាំបាច់​ដើម្បី​បង្កើត​ចិត្ត​អ្នកដទៃ​ដែល​គ្មាន​លំនឹង​ឲ្យ​មាន​លំនឹង​បាន”។

ក្នុង​ន័យ​ទូលំទូលាយ​ជាងនេះ សង្គម​ដែល​មាន​សន្តិភាព​នឹង​រក​វិធី​ដើម្បី​រស់នៅ​ក្នុង​សន្តិភាព​ជាមួយ​នឹង​បរិស្ថាន​ធម្មជាតិ​របស់​គេ។ យើង​ទាំងអស់​គ្នា​ដឹង​អំពី​តម្រូវការ​ដើម្បី​ការពារ​បរិស្ថាន, ដើម្បី​បញ្ឈប់​ការបំពុល​វា។ អ្វី​ដែល​រារាំង​យើង​មិន​ឲ្យ​ធ្វើ​រឿង​នេះ​គឺ​គំនរ​នៃ​ការបំពុល ​ផ្លូវ​ចិត្ត ដូចជា អវិជ្ជា, ហិង្សា ឬ លោភៈ។ ការកម្ចាត់​ធាតុ​ពុល​នោះ​នឹង​លើក​កម្ពស់​សន្តិភាព​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​ជាតិ ព្រមទាំង​ទំនាក់ទំនង​ប្រកប​ដោយ​តុល្យភាព និង សុខភាព​ល្អ​រវាង​សង្គម​មនុស្ស និង បរិស្ថាន​ធម្មជាតិ ផងដែរ។ នេះ​ហើយ​ជា​របៀប​ដែល​សាសនា​អាច​បណ្តុះ​បណ្តាល​ការការពារ​បរិស្ថាន​បាន។

អហិង្សា៖ គន្លឹះ​នាំ​ទៅ​រក​អត្ថន័យ​នៃ​សាសនា

ភាពផ្សេងៗគ្នា​រវាង​សាសនា​នានា​តែងតែ​មាន​ជា​ធម្មតា។ ប៉ុន្តែ ដោយ​ការមក​ជួប​ជុំ​គ្នា​នៅ​ក្នុង​កិច្ចប្រជុំ​កំពូល​ស្តី​ពី​សន្តិភាព​ពិភពលោក​នេះ អ្នកដឹកនាំ​នៃ​ជំនឿ​ធំៗ​ទាំងអស់​បាន​បង្ហាញ​ថា​ពួកគេ​ចង់​រួមគ្នា​ធ្វើការ​ដើម្បី​សន្តិភាព។ ដូច្នេះ សូម​ឲ្យ​សន្តិភាព​ប្រែ​ទៅ​ជា​គោលការណ៍​ចម្បង​នៃ “សាសនា​សាកល”។ សូម​ឲ្យ​យើង​រួម​គ្នា​ប្រកាស​ថា​យើង​ត្រូវ​វៀរចាក​ការសម្លាប់ ហើយ​ដាក់​ទោស​ចំពោះ​អំពើ​ហិង្សា។ ខ្ញុំ​ក៏​ទទួច​សុំ​ឲ្យ​អ្នកដឹកនាំ​នយោបាយ​ចូលរួម​ក្នុង​សេចក្តី​ប្រកាស​នេះ​ដែរ ដោយ​ហេតុ​ថា​តួនាទី​ដ៏​សំខាន់​របស់​ពួកគេ​អាច​នាំ​មក​នូវ​សន្តិភាព ឬ សង្គ្រាម។ ទោះបី​ពួកគេ​ចូលរួម​ក្តី មិន​ចូលរួម​ក្តី យ៉ាង​ហោច​ណាស់ សូម​ឲ្យ​យើង​ទាំងអស់​គ្នា​ព្រមទទួល​នៅទីនេះ និង ឥឡូវ​នេះ​ថា៖ ជំនួស​ការអត់ឱន​ចំពោះ​អំពើ​ហិង្សា និង ការសម្លាប់ សូម​ឲ្យ​យើង​ប្រកាស​ថា​យើង​ដាក់​ទោស​ចំពោះ​អំពើ​ទាំងនោះ​ដោយ​គ្មាន​លក្ខខណ្ឌ ជាពិសេស​អំពើ​ហិង្សា​ដែល​ប្រព្រឹត្តិ​ឡើង​ក្នុង​នាម​សាសនា។

អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​មួយ​ចំនួន​មាន​សេចក្តី​វាងវៃ និង សេចក្តី​ក្លាហាន​ក្នុងការ​ដាក់​ទោស​អំពើ​ហិង្សា​ដែល​បាន​ប្រព្រឹត្តិ​ក្នុង​នាម​សាសនា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​ពួកគេ។ អាច​មាន​ទស្សនៈវិជ្ជា និង ទ្រឹស្តី​ខុស​ពី​នេះ​នៃ​ការស្វែងរក​សេចក្តី​អត់ឱន ឬ ការសោកស្តាយ​ចំពោះ​អំពើ​ហិង្សា និង ការសម្លាប់​ពី​អតីតកាល។ ប៉ុន្តែ​ការទទួល​ស្គាល់​អំពើ​ហិង្សា​ដែល​បាន​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​អតីតកាល​ហ្នឹង​មានន័យថា​វា​មិន​ត្រឹមត្រូវ ហើយ​ត​ទៅ​អនាគត វា​មិន​អាច​នឹង​អត់ឱន​ឲ្យ​បាន​ទេ។

ក្រោម​ការឧបត្ថម្ភ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ សូម​ឲ្យ​យើង​សាកល្បង​បង្កើត​អត្ថន័យ​នៃ​សាសនា​ថា​ជា​អំពើ​អហិង្សា និង ការបដិសេធ​ការអត់ឱន​ចំពោះ​អំពើ​ហិង្សា ឬ ការសម្លាប់។ ចំពោះ​មនុស្ស​ជាតិ គ្មាន​អ្វី​អភ័ព្វ​ជាង​ការដែល​គេ​មិន​អាច​ឲ្យ​ន័យ​សាសនា​ថា​ជា​សន្តិភាព​ឡើយ។ កិច្ចប្រជុំ​កំពូល​នេះ​អាច​ស្នើ​នូវ​ទស្សនៈ​នៃ “សាសនា​សាកល” ឬ “សាសនា​គ្មាន​និកាយ” ដើម្បី​ឲ្យ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​យល់ព្រម​ជា​ផ្លូវការ។

ខ្ញុំ​ជឿជាក់​ថា​កិច្ច​ប្រជុំ​កំពូល​នេះ​នឹង​ជួយ​ផ្តោត​ចំណាប់​អារម្មណ៍​ពិភពលោក​អំពី​គោលបំណង​ពិត​ប្រាកដ​នៃ​សាសនា៖

សាសនា​មិន​បំបែក​ឲ្យ​យើង​នៅ​ដាច់​ពី​គ្នា​ឡើយ; សាសនា​បង្រៀន​យើង​អំពី​សន្តិភាព និង ភាពបរិសុទ្ធ​នៃ​ចិត្ត។

ខ្ញុំ​សូម​សរសើរ​អ្នករៀបចំ​កិច្ចប្រជុំ​កំពូល​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នេះ​ចំពោះ​ទស្សនៈ និង កិច្ចខំប្រឹងប្រែង​របស់​ពួកគេ។ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​សូម​សរសើរ​អ្នកដឹកនាំ​សាសនា​ផងដែរ​ដែល​បាន​ចំណាយ​ពេល​ធ្វើការ​ដើម្បី​ការស្រុះស្រួល​គ្នា​ឡើង​វិញ ដោយ​ផ្តល់​សេចក្តី​សង្ឃឹម​ដល់​មនុស្ស​ជាតិ​ថា​សាសនា​នឹង​មាន​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​សន្តិភាព​ក្នុង​អនាគតកាល។

សូម​ឲ្យ​សព្វសត្វ​ទាំងអស់​រួច​ផុត​ពី​ការស្អប់ខ្ពើម និង ជួប​ប្រទះ​តែ​នឹង​សេចក្តី​សុខ។

សូម​ឲ្យ​សន្តិភាព និង សុខដុម​រមនា​មាន​ភាពលើសលប់។